Perdenin ardında.

Düz bir figür, bütün bir insanı hayal etmemize yeter. Kontur duruşa dönüşür. Bir eklem harekete dönüşür. Perdenin arkasındaki ışık, elinizde tuttuğunuzda neredeyse hiç kalınlığı olmayan bir şeye derinlik verir.

Gölge tiyatrosunda figürün çevresindeki boşluk da görüntünün parçasıdır. Sese, jeste ve sırada ne olduğuna dair beklentiye yer bırakır. Biçimin her şeyi açıklaması gerekmez.

Görsel arşivimizdeki figüre bakarken kesintilere dikkat ediyoruz: bir eklemin açıldığı, bir çizginin aniden yön değiştirdiği yerlere. Nesne hareketsizken bile onu canlı gösteren ayrıntılar bunlardır.

Yunan deneyimiyle bağ kurmak böyle bir ayrıntıyla başlayabilir. Hatırladığımız bir biçimle, tanıdığımız bir jestle, bizi biraz daha durup bakmaya çağıran bir görüntüyle.