Bir sandalye, bir sohbet.

Bir sandalye masadan biraz geriye çekilir. Bir oturak gruba doğru döner. Sohbet başlamadan önce nesneler ilk adımı çoktan atmıştır. Mesafeleri belirler, bir kişiye daha küçük bir yer açar, durmamız için bir neden sunarlar.

Sandalyeye küçük bir mimari yapı olarak bakmayı seviyoruz. Ayakları ağırlığı taşır. Sırtlığı yön verir. Oturma yüzeyi, yapının bedenle buluştuğu yerdir. Eğimde veya kıvrımda küçük bir değişiklik, farklı hissetmeye yeter.

Yunan gündelik yaşamına bakışımızda sandalye aynı zamanda bir davettir. Gel, otur. Bir hikâye daha için zaman var. Bazen bir karşılaşmanın oluşması için iki oturağın birbirine dönmesi yeterlidir.

Kafeneio bu basit gözlemden doğar. Tanıdık bir biçim, alışıldık ortamından ayrılıp çizime dönüşür. Sohbet başka bir yoldan sürer.